|
Dag Reader, Onlangs bladerde ik door mijn dagboek. Daar stond het: pagina na pagina, maand na maand, in mijn eigen geschrift: ik moet meer vertragen. Voelen. Vertrouwen op mijn intuïtie. Steeds opnieuw las ik het. Ik wist het al lang. En deed het toch te weinig. Bijna elke vrouw kent dat verlangen. Jij vermoedelijk ook. En ik dus ook 🙂 Dus ging ik een eerlijk gesprek aan met mezelf, al schrijvend. In vraag en antwoord. Dat is mijn manier om steeds dieper te komen in plaats van in rondjes te draaien. Bovenaan een nieuwe bladzijde schreef ik: “Ik weet wat ik moet doen. Ik weet wat werkt bij mij. WAT HOUDT ME TEGEN?” Wat volgde bracht zoveel helderheid. Stiekem wist ik het al. Maar ik wou de waarheid niet zien. Die waarheid verscheen op papier: “toch verdoe ik minstens evenveel tijd op mijn gsm. Aan socials, het nieuws, scrollen.” Het gaat dus niet over tijd. De tijd is er wel. Alleen vult die zich met afleiding in plaats van met ruimte voor mezelf. Dat was het excuus dat ik mezelf vertelde, en het excuus dat ik zoveel vrouwen die ik begeleid hoor zeggen: "het is zo druk. Ik heb geen tijd." (Vertel jij het jezelf ook?) Toen ik dat zwart op wit zag, zo helder dat ik het niet meer kon ontkennen, kwam de vraag die voor verandering zorgde: “DUS. Wat als ik de persoon ben die wél die keuze maakt?” Ik schreef verder, niet meer analyserend, maar voelend. Hoe die versie van mij eruit ziet. Hoe het voelt om haar te zijn: “Ik voel me groter. Lichter. Dicht bij mezelf. Niet vanuit opjagen of ‘dit moet’, maar vanuit weten wat ik nodig heb. En daar moeiteloos voor kiezen.” Het werd helder. Grijpbaar. En plots wél haalbaar. Door dit te voelen - niet weten maar echt voelen - veranderde het van een ‘ik zou moeten’ naar een ‘ja, dit is wat ik wil’. Vaak denken we dat we iets extern nodig hebben om te veranderen: meer tijd, coaching,... . Maar al wat we nodig hebben zit vaak al in ons, op een dieper niveau dan enkel ons hoofd. In wat ons lichaam ons vertelt. In de wijsheid van onze emoties. In de inzichten die opkomen als we stoppen met redeneren en beginnen te voelen. Schrijven - in dialoog met jezelf, zoals ik het doe en aanleer - brengt je daar. Dieper dan je hoofd. Naar de ruimere wijsheid die al in je zit. Naar de antwoorden die daar te vinden zijn. Dat is wat ik al jaren doe. En waarmee ik de vrouwen in de schrijfavonden begeleid.
“Dit doet echt deugd. Het brengt rust. Thuis neem ik me ook voor om te schrijven, maar er komt altijd iets tussen. Hier is het een engagement naar mezelf toe, en daar komt niets tussen.” - deelneemster schrijfavond Voel jij ook die ‘ja’ van binnen? Dan is 16 maart jouw avond. Waarom juist nu? De lente geeft energie en goesting: de eerste terrasjes, terug sporten, vaker afspreken. Zalig. Maar agenda’s lopen ook stilletjes vol. En voor je het weet verlies je het contact met jezelf. Deze avond is die bewuste ruimte. Zodat jij de lente start vanuit verbinding met jezelf. Op 16 maart log je in, er speelt een zacht muziekje. Je zoekt een rustig plekje, legt je schrijfgerief klaar, neemt een drankje. Om 19u beginnen we. Je krijgt schrijfprompts als houvast. Je hoeft niets te delen. Je schrijft voor jezelf, wetende dat je niet alleen bent, en er op dat moment andere vrouwen zijn die dezelfde keuze maken. Van 19u tot 20u30. Deelname: €21. 🌼 Kies voor verbinding met jezelf - reserveer je plek → Liefs, Anja PS. Twijfel je? Antwoord op deze mail — ik vertel je graag meer. Liefs, Op de hoogte blijven van Wildflowers? Dat kan via de nieuwsbrief of instagram www.wildflowerscommunity.be |
Wildflowers Nieuwsbrief Dag Reader, Ken je haar? De vrouw die weet wat ze wil. Ondernemer worden. Een andere richting inslaan. Die stap zetten die al zo lang in haar hoofd zit. De drive is er. De goesting is er. Maar ze doet het niet. Niet omdat ze het niet kan, of omdat het moment er niet rijp voor is. Maar omdat haar droom verloren gaat onder een andere stem. De stem die zegt: Wie ben jij om...? Wat als het mislukt? Wat zullen ze denken? Die stem kent ze maar al te goed. Ze is ze zelfs haar...
Wildflowers Nieuwsbrief Dag Reader, De afgelopen weken heb ik een knoop doorgehakt. Een moeilijke. Want het voelde alsof ik dingen losliet die ook waardevol zijn. Maar het was nodig. Ik deed te veel. Wilde te veel. Ik heb de afgelopen jaren een heel fijn aanbod gehad. Vrouwencirkels. Schrijfavonden. Wandelingen. Workshops. Coaching. Bij elk daarvan waren er vrouwen die vroegen wanneer ik het terug zou inplannen. Dus dat probeerde ik, ondertussen verlangend naar een evenwicht. Tot ik besefte...
Wildflowers Nieuwsbrief Dag Reader, Er is één moment in mijn leven dat ik als een absoluut keerpunt beschouw. Het moment was kort, maar heeft alles veranderd. Het was het moment waarop ik voelde dat er iets veel dieper in mij zat. Onder de onzekerheid. Onder het mezelf verstoppen. Want dat is wat ik toen deed. Keihard. Ik liet mijn haar voor mijn gezicht vallen. Hield mijn ogen afgewend. Maakte me klein (letterlijk en figuurlijk). Ik deed alles om niet op te vallen. Tot dat ene gesprek met...