Over homo's en mijnwerkers.
|
Dag Reader, Onlangs zag ik een film die me niet meer losliet, nl. Pride (te zien op VRT MAX, een echte aanrader). Hij vertelt het verhaal van een groep in Londen die zichzelf ‘Lesbians and Gays Support the Miners’ noemde. Het was 1984. Aids was in opmars, en holebi zijn was allesbehalve evident. Toch begonnen ze geld in te zamelen voor Britse mijnwerkers die al maandenlang staakten. Ze kenden die mijnwerkers niet. Er was geen enkele band. Ze deden het gewoon, omdat het klopte. Een jaar later gebeurde er iets wat ze totaal niet hadden verwacht: diezelfde mijnwerkers liepen mee in de Gay Pride in Londen. En diezelfde herfst nog stemde hun vakbond mee voor een historische resolutie op het Labour-congres, die het beleid van de partij tegenover holebi's voorgoed veranderde. Het was een eerste politieke steen, die decennia later mee de weg vrijmaakte voor wettelijke erkenning van holebikoppels in Groot-Brittannië. Wat me raakt aan dit verhaal, is hoeveel sterker mensen blijken te zijn dan ze zelf denken, zodra ze de krachten bundelen voor wat klopt, ook als ze er zelf niet meteen beter van worden. Die groep in Londen had niets te winnen bij die mijnwerkers. Ze deden het gewoon, samen, omdat het klopte. Dat is ook wat ik geloof over leiderschap. Het gaat niet alleen over zelf gaan staan voor wat je gelooft. Het gaat over geloven dat we, samen, veel sterker zijn dan we denken. Dat we, wanneer we de handen ineenslaan voor wat klopt, iets in beweging zetten dat groter is dan onszelf. Dat is de kern van wat ik doe met Wildflowers: vrouwen helpen niet alleen voor zichzelf op te komen, maar ook geloven in wat we samen kunnen verleggen. En daar effectief stappen voor zetten. Ook wanneer onze innerlijke criticus en onze omgeving vertellen dat we dat helemaal niet moeten doen. Vooral dan, want dan is het nog zoveel meer nodig. Herken je dit? Laat het me weten. Liefs, Op de hoogte blijven van Wildflowers? Dat kan via de nieuwsbrief of instagram www.wildflowerscommunity.be |
Anja - In Essentie
Wildflowers Nieuwsbrief Stenen verleggen, gewoon door jezelf te zijn Lieve Reader, Ik had het er onlangs over met een vriendin: kiezen voor je eigen weg voelt soms als zwemmen tegen de stroom in. Vermoeiend. Zwaar, soms. Wat ik haar toen zei: "ik weet dat we die stroom kunnen veranderen. Door onze eigen weg te gaan. Als we met genoeg zijn die kiezen voor een bewust leven, in verbinding met onszelf, elkaar en het grotere geheel, dan creëren we die verandering mee." Misschien klinkt dat naïef,...
Wildflowers Nieuwsbrief Kreeg je deze mail doorgestuurd en wil je op de hoogte blijven? Een korte reply is voldoende :-) Dag lieve Reader, Het was even stil hier. Eind juni deelde ik een blogbericht dat van diep kwam: dat ik mijn Good Girl op vakantie stuurde. Daarin schreef ik dat ik mezelf ontsla van de plicht tot wat dan ook. Inclusief het schrijven van wekelijkse nieuwsbrieven. Dat bracht veel teweeg. Het feit dat ik me niet meer voornam om wekelijks naar buiten te komen, zorgde voor een...
Dag lieve Reader, Dit is de meest rauwe en naakte nieuwsbrief die ik ooit schreef. Omdat ik haar de plek wou geven die ze verdient, vind je de tekst niet hier, maar via deze link. Ik hoop oprecht dat je even doorklikt. En dat je me laat weten wat je er van vindt. En - wie weet - als het je aan iemand doet denken, stuur je het dan door? Dank je wel, Op de hoogte blijven van Wildflowers? Dat kan via de nieuwsbrief of instagram www.wildflowerscommunity.be