Radicaal?
|
Kreeg je deze mail doorgestuurd en wil je op de hoogte blijven? Een korte reply is voldoende :-) Het was even stil hier. Eind juni deelde ik een blogbericht dat van diep kwam: dat ik mijn Good Girl op vakantie stuurde. Daarin schreef ik dat ik mezelf ontsla van de plicht tot wat dan ook. Inclusief het schrijven van wekelijkse nieuwsbrieven. Dat bracht veel teweeg. Het feit dat ik me niet meer voornam om wekelijks naar buiten te komen, zorgde voor een beweging naar binnen. Naar meer voelen en meer zijn. En dat? Dat zorgde voor vuur. Voor boosheid, verontwaardiging, passie en een keiharde gedrevenheid. Als je net als ik ondernemer bent, herken je het ongetwijfeld. Mijn hart huilde. Om de wereld. Om hoeveel er oppervlakkig geworden is. Om hoe makkelijk we onszelf kwijtraken in het ‘hoe het hoort’, tot we niet meer voelen wat we zelf willen. Om hoe snel we onze aandacht laten afglijden naar nieuws dat er niet toe doet, terwijl de wereld - op sommige plekken letterlijk - in brand staat. Om hoe klimaatactivisme, consuminderen en een leven met meer diepgang en bewustzijn automatisch ‘radicaal’ lijken te zijn, en om de polarisering die ik elke dag ervaar (lees de reacties op facebook en je weet wat ik bedoel). Wat ik de afgelopen maand ook ontdekte, is hoe er onder deze boosheid en verdriet een verlangen zit. Een verlangen naar leven van binnenuit. Naar zelfleiderschap: zelf kiezen, zelf vorm geven aan een leven dat klopt. En dan niet enkel een leven dat klopt voor onszelf, maar ook voor de komende generaties. Voor alle soorten op aarde. Voor het grotere geheel. Een verlangen naar de diepere lagen: naar zingeving en verbinding, naar het besef dat ik deel ben van iets veel groters dan mezelf. Dát is waar het voor mij over gaat. Dat is de rode draad. En alles wat daar niet in past - de trucjes, de moetjes, het masker van 'hoe het hoort', daar wil ik even niets mee te maken hebben. Ik heb geen idee waar ik uitkom. Maar ik weet één ding heel zeker: ik zal het tenminste op míjn manier gedaan hebben. Voor wat klopt voor mij, en voor een wereld met meer verbinding en diepgang. Want dat is de enige manier die ik ken. En de enige die ik wil kennen. Dat vuur onder je huid. Het verdriet om de wereld. Het stille verlangen om het anders te doen. Als dat zo is: je bent niet de enige. Verre van. Dat wou ik even delen 🙂 Anja Op de hoogte blijven van Wildflowers? Dat kan via de nieuwsbrief of instagram www.wildflowerscommunity.be |
Anja - In Essentie
Wildflowers Nieuwsbrief Dag Reader, Onlangs zag ik een film die me niet meer losliet, nl. Pride (te zien op VRT MAX, een echte aanrader). Hij vertelt het verhaal van een groep in Londen die zichzelf ‘Lesbians and Gays Support the Miners’ noemde. Het was 1984. Aids was in opmars, en holebi zijn was allesbehalve evident. Toch begonnen ze geld in te zamelen voor Britse mijnwerkers die al maandenlang staakten. Ze kenden die mijnwerkers niet. Er was geen enkele band. Ze deden het gewoon, omdat het...
Wildflowers Nieuwsbrief Stenen verleggen, gewoon door jezelf te zijn Lieve Reader, Ik had het er onlangs over met een vriendin: kiezen voor je eigen weg voelt soms als zwemmen tegen de stroom in. Vermoeiend. Zwaar, soms. Wat ik haar toen zei: "ik weet dat we die stroom kunnen veranderen. Door onze eigen weg te gaan. Als we met genoeg zijn die kiezen voor een bewust leven, in verbinding met onszelf, elkaar en het grotere geheel, dan creëren we die verandering mee." Misschien klinkt dat naïef,...
Dag lieve Reader, Dit is de meest rauwe en naakte nieuwsbrief die ik ooit schreef. Omdat ik haar de plek wou geven die ze verdient, vind je de tekst niet hier, maar via deze link. Ik hoop oprecht dat je even doorklikt. En dat je me laat weten wat je er van vindt. En - wie weet - als het je aan iemand doet denken, stuur je het dan door? Dank je wel, Op de hoogte blijven van Wildflowers? Dat kan via de nieuwsbrief of instagram www.wildflowerscommunity.be