Wildflowers Nieuwsbrief

Van gekwetst naar ruimte in drie korte vragen

​
Ik zat op een terrasje in een parkje in Gent.

Ik had iemand gevraagd of ik te gast mocht zijn in zijn podcast, en we spraken af om elkaar bij een drankje beter te leren kennen. Het gesprek begon goed. Hij leek geïnteresseerd toen ik vertelde over mijn vorige werk bij vzw’s.

Maar toen ik over Wildflowers begon, leek er iets te veranderen in hem. Hij keek weg. Zei wat afwezige “mm-hmm’s”. Was afgeleid door wat rondom ons gebeurde.

Ik voelde meteen een verschil in mezelf:

Mijn schouders spanden zich.

Mijn stem werd minder krachtig.

Ik hoorde mezelf minder zeker spreken over Wildflowers, waar ik normaal zo vol passie over praat.

Rationeel wist ik wel dat zijn mening niets zegt over mijn waarde. Maar het voelde wel zo. Alsof ik – en Wildflowers – niet zo bijzonder zijn.

Ken je dat? Dat gevoel van klein zijn. Niet goed genoeg.

Vroeger kende ik het dagelijks.

Nu heel soms. Zoals tijdens dat gesprek.

Thuis pakte ik mijn dagboek, en stelde mezelf al schrijvend enkele vragen. Het zijn vragen die ik al jaren gebruik, en die me altijd dichter bij mezelf brengen:

1. Wat leeft er nu in mij?

2. Waar voel ik dat in mijn lichaam?

3. Wat wil dat me vertellen?

Het zijn de meest simpele, korte vragen die je je kunt voorstellen. En toch brengen ze me altijd dichter bij mezelf, en bij wat ik op dat moment te doen heb. Ook deze keer weer. Ik luisterde naar wat kwam, en ontdekte dat er nog steeds een gekwetst deel in mij zit dat gezien wil worden. Erkend worden.

Het vraagt heel zacht 'ben ik wel ok als iemand anders niet enthousiast is over wie ik ben of wat ik doe?'. Dat gekwetste kind-deeltje in mij had het nodig om niet weggeduwd, maar stevig omarmd te worden.

Daarna was het ok. Dan kon ik weer stevig staan. Er was niet echt iets veranderd, en toch was alles anders.

Want het was opnieuw mijn krachtige deel dat aan het stuur stond, en dat wist: niet iedereen hoeft me te begrijpen, net zoals ik niet iedereen moet begrijpen. We hebben elk ons pad. Soms kruisen we elkaars pad, en soms is er afstand. En beide zijn ok.

Dit hele proces duurde 15 minuten.

Vijftien minuten met drie simpele vragen waren voldoende om niet te blijven hangen in dat twijfelende, onzekere deel in mij.

Deze manier van schrijven heb ik al honderden keren toegepast. En de afgelopen 20 jaar steeds verbeterd, tot wat het nu is: mijn dialoogmethode.

Die is enorm simpel en daardoor zo krachtig. Eens je het kent kun je het altijd en overal toepassen.

En ik wil het graag met jou delen. Niet enkel omdat het bij mij werkt, maar ook bij mijn klanten. Ook zij gebruiken deze vragen op precies de momenten dat het er toe deed, en merken dat het hen terug bij zichzelf brengt. Bij dat stevige, zelfzekere deel in hen.

Dit jaar geef ik nog twee schrijfavonden waarin ik je meeneem in de dialoogmethode:

📍 11 juni in Gent

📍 2 juli online

​Wil je er bij zijn? Reserveer hier je plek. ​

We zijn met slechts een paar mensen, zodat er ruimte is voor jouw verhaal en vragen. Je leert de dialoogmethode met verschillende vragen en manieren om te verdiepen, zodat je die altijd kunt gebruiken. En we gaan samen al schrijvend in gesprek met wat er in jou leeft.

Dit zijn de laatste twee schrijfavonden die ik dit jaar organiseer. Daarna richt ik mijn aandacht op Dare to Bloom in het najaar. Als je de dialoogmethode wil leren, is dit je moment.

Ik reserveer graag een plaatsje voor je 💛

Liefs,

ps. Heb jij iemand in gedachten terwijl je dit las? Een vriendin, zus, collega die dit mogelijks herkent? Stuur haar dit mailtje door. 💛

Op de hoogte blijven van Wildflowers?

Dat kan via de nieuwsbrief of instagram​

​

www.wildflowerscommunity.be