Wildflowers Nieuwsbrief

Dag Reader,

Twee jaar geleden stond ik voor 300 mensen op een podium in Gent.

Ik had nog nooit een lezing gegeven. Mijn innerlijke criticus vond dit véél te ver uit mijn comfortzone. En toch zei ik ja, na een paar dagen twijfelen.

Dit is geen succesverhaal uit de boekjes. Verre van.

De lezing was niet goed. Ik had het publiek niet mee. In dezelfde zaal werd de catering voor de receptie erna klaargezet, waardoor de aandacht nog verder afgleed.

En ik stond daar maar, terwijl ik voelde dat het niet goed ging, en niet wist wat ik anders moest doen. Wat ik in mijn workshops altijd kan, nl. voelen wat er leeft in een groep en daarop inspelen, werkt niet met 300 mensen. Dat ontdekte ik op het moment dat ik daar stond, voor die grote, anonieme massa…

Wat er na afloop in mij omging? Schaamte. Massa’s schaamte.

Mijn innerlijke criticus liet keihard van zich horen: “Wat zullen ze nu denken? Dat trok op niets. En dat voor 300 mensen!”

Toen ik Gent doorkruiste op weg naar huis, flitsten die gedachten onophoudelijk door mijn hoofd. Tot ik besliste dat het genoeg was.

Ik dacht: Ok, het was niet goed. Maar verdorie, ik heb het toch maar gedaan! Ik stond te bibberen op mijn benen en heb het TOCH gedaan. Daar mag ik trots op zijn.

Daarna kwam de lerende stem in mij: “Dit was de eerste keer. Wat heb ik hieruit te leren zodat het volgende keer beter gaat?”

En weet je wat? Toen ik thuiskwam, voelde ik me lichter dan ik had verwacht.

Die twee stemmen - de trotse en de lerende - bepaalden hoe ik uit die ervaring stapte. Niet mijn criticus.

Ook jij hebt deze stemmetjes

Je kent ze wel: de innerlijke criticus, de perfectionist, het slachtoffer. Maar ook: de speelse, de avonturier, de experimenteerder, de moedige.

Die delen zitten allemaal in ons. Ze bepalen hoe we leven, of we er ons van bewust zijn of niet.

Dit vertel ik je niet om te zeggen dat ik sterk ben. Ik vertel het omdat ik dit patroon herken bij zoveel vrouwen die naar me toe komen. Vrouwen die al jaren vanuit die criticus, die perfectionist leven, zonder te beseffen dat ze ook anders kunnen. Dat er een wijzere stem in hen zit. Een stem die niet oordeelt of je klein houdt uit angst, maar die richting geeft. Die je de moed geeft om te gaan voor wat jij wil, ook als dat spannend is.

Die stem bestaat. Ze is er. Altijd. Je hoeft haar alleen maar te leren horen.

Je criticus heeft niet het laatste woord

Afgelopen weekend gaf ik een workshop voor de Vereniging voor Verlegen Mensen over precies dit thema: Van Zelfkritiek naar Mildheid. Bomvolle zaal, mensen op de wachtlijst. Op het einde vroeg ik: “Wat neem je mee?”

Het antwoord dat ik het meest hoorde, was: “Dat ik kan kiezen wie ik aan het stuur zet van mijn leven.”

Dat is het moment dat ik magisch vind: het moment waarop iemand beseft - écht beseft - dat ze kunnen kiezen. Dat de criticus niet het laatste woord heeft.

Dat is ook het moment waarop de verandering waar je naar verlangt plots zoveel makkelijker gaat. Omdat ze niet meer vertrekt vanuit een strijd, maar vanuit een diepe, gedragen kracht.

Ben jij ook klaar om minder te luisteren naar die zelfkritiek?

In een 1-op-1 coachingstraject begeleid ik je om anders om te gaan met je innerlijke criticus, zodat ze je niet langer tegenhoudt. En zodat jij je innerlijke wijze stem aan het stuur kunt zetten.

In een gratis kennismakingsgesprek ontdek je al welke stem bij jou het vaakst aan het stuur zit, en hoe dat eruitziet in jouw leven. Zodat je niet langer meegesleurd wordt, maar je bewust kiest.

👉 Reageer op deze mail voor je gratis kennismakingsgesprek

Ik kijk er al naar uit.

Liefs,

Op de hoogte blijven van Wildflowers?

Dat kan via de nieuwsbrief of instagram​

​

www.wildflowerscommunity.be