Wildflowers Nieuwsbrief

Veilig blijven heeft een prijs

​
Dag Reader,

Ik was 18 en zat in mijn eerste jaar sociaal werk.

De docent vroeg iets aan de groep. Ik wist het antwoord. Geen twijfel mogelijk. Maar ik zei niets. Ik keek naar beneden. Liet mijn haar voor mijn gezicht vallen. Wachtte tot iemand anders sprak.

Dat was mijn strategie geworden: onzichtbaar blijven. Zo weinig mogelijk opvallen. Want opvallen betekende oordeel. En oordeel kende ik al van kinds af aan.

Ik had geleerd: pas je aan, dan ben je veilig.

Maar die strategie heeft een prijs.

Je betaalt haar niet in één keer. Je betaalt haar elke dag.

In kleine keuzes die je maakt. Of niet maakt.

In dingen die je zegt. En vooral niet zegt.

In dromen die je in je hoofd houdt omdat ze ‘toch niet haalbaar’ zijn.

Op een dag kreeg ik als feedback: “Anja, je moet je meer tonen als je wil slagen voor je studies.”

Ik wist niet wat doen. Want uiteraard wou ik me meer tonen. Maar hoe?

Wat volgde was geen plotse, grote doorbraak. Geen moment waarop alles plots klikte.

Het was oefenen.

Keer op keer het woord nemen, ook als ik bloosde.

Mijn mening zeggen, ook als die inging tegen anderen (retespannend!).

Verdragen dat de aandacht op mij gevestigd was, ook wanneer ik een rood hoofd had en liefst door de grond was gezakt.

En stilaan begon ik iets te begrijpen:

Angst verdwijnt niet als je wacht. Ze wordt kleiner als je erdoorheen gaat. Niet vanuit een harde dit-mag-er-niet-zijn-kracht, maar vanuit een weten dat er iets mooier op je wacht aan de andere kant van die angst.

Vandaag begeleid ik honderden groepen.

Ik zeg wat gezegd moet worden, ook als dat oncomfortabel is.

Ik heb een community gebouwd van vrouwen die net als ik voelen dat er meer is.

Die verandering begon niet pas toen de angst weg was. Ze begon toen ik leerde ermee te bewegen in plaats van ertegen te vechten.

Dat is de kern van wat ik doe bij Wildflowers. Niet de angst wegwerken, maar leren bewegen mét wat er is.

En ik zie het keer op keer bij de vrouwen die ik begeleid:

S., die solliciteerde voor een job buiten haar comfortzone. Iets wat ze eerder nooit had gedurfd. Haar woorden: “Mijn innerlijke mentor leidt nu mijn keuzes in plaats van mijn criticus.”

R., die uit haar eigen schaduw stapte en haar bedrijf uitbouwde. “Ik voelde dat er iets groters in mij zit, dat er uit mag komen.”

L., die al anderhalf jaar maandelijks jam-sessies organiseert, iets wat begon als een verlangen, maar waarvoor ze altijd wachtte op anderen. Nooit zou ze zelf initiatief genomen hebben.

Ze wachtten niet tot de angst weg was. Ze zetten stappen mét de angst.

Herken jij dit? Dat gevoel dat er meer in je zit, maar dat iets je tegenhoudt?

Dan zijn de Wildflowers schrijfavonden misschien precies wat je nu nodig hebt.

We gaan niet pushen. Niet forceren. We gaan samen schrijven, vertragen en voelen wat er in je leeft. Stap voor stap, gedragen door vrouwen die begrijpen wat jij voelt, omdat ze het zelf ook kennen.

👉 Schrijf je in voor de schrijfavond van maandag 16 maart (online). Er zijn nog enkele plekken beschikbaar.

Liefs,

Anja

PS. Je hoeft geen schrijver te zijn. Je hoeft niets te kunnen of te bewijzen. Je komt zoals je bent. De volgende schrijfavond is op 16 maart online. Kom je liever live? Dan is het op 29 april in Gent.

Op de hoogte blijven van Wildflowers?

Dat kan via de nieuwsbrief of instagram​

​

www.wildflowerscommunity.be